AMA GUADALUPEKOA, KONTXAKO SAILKAPENA ITXAROPENAREN ITSASARGI
Hondarribian, egunsentia ez da soilik argiaren etorrera. Egunsentia da traineru baten itzala uretan, emakumeen ahalegina, eta herri baten bihotz taupada. Eta aurten, Kontxako sailkapena ez da garaipen baten ataria, ezta denboraldi oparo baten azken oihartzuna. Aurten, sailkapena da zin bat. Zin bat itsasoari, herriari, eta norbere buruari.
Ama Guadalupekoa jaitsi da, bai, baina ez da makurtu. Ez da isildu. Bere arima ez da urperatu. Hondarribian, arrauna ez da maila kontua. Bizitzeko modu bat da. Eta irailean, Kontxako ur sakonetan, traineru berdea izango da han. Ez ohituragatik. Ez oroitzunagatik. Bihotzagatik. Sinismenagatik. Palada bakoitza hasiera bat izan daitekeelako.
Sailkapena zorrotza da, baina zintzoa. Eta Miren Garmendiaren gidaritzapean, Ama Guadalupekoak erakutsi du duintasunarekin galdu daitekeela, eta galdu arren, norbere izatea ez dela galtzen. Bidea gogorra izan da, baina bideak erakutsi du nortasuna. Elkartasuna. Indarra.
Kontxa ez da aurten berpizkunde epiko baten agertoki izango. Baina izan daiteke hurrengoaren hazia. Palada bakoitza omenaldi bat izango da: elkartasunari, lanari, eta ekaitzaren erdian bizirik iraun duen konpromisoari.
Eta sailkapena lortzen ez bada, ez dadila porrot deitu. Izan dadila ikasketa. Bultzada. Hondarribian inoiz ez baita itzaltzen benetako sua. Arrauna hemen ez da kirol hutsa. Arrauna hemen herriaren arnasa da. Familia da. Promesa da.
